Receptkaart

Het recept opent op zijn beeld, zijn moeilijkheidsgraad en zijn totale tijd, en daarna geven drie kaarten de bereiding, de kooktijd en het aantal gasten. Daaronder een keuzeveld: je gebruikers gaan met één tik van vier naar zes personen, en de hele ingrediëntenlijst rekent zich voor hun ogen opnieuw uit. De hoeveelheden komen er als leesbare breuken uit, anderhalve cup rijst, driekwart lepel knoflook, nooit in decimalen. Kruiden die te laag uitkomen worden een snuf, en zout en peper bewegen niet: ze staan aangeduid als niet vermenigvuldigbaar. Het gekozen aantal blijft op het toestel, en het recept opent weer waar het verlaten werd.

Een restaurant dat de recepten van zijn kaart publiceert, een traiteur die zijn pakketten begeleidt, een kookschool, een voedingsmerk dat toont wat je met zijn producten kunt doen: jij levert de tekst van het recept, de opmaak en de berekening zijn er al. Niets om om te rekenen, niets om ernaast in een rekenblad bij te houden.

Een recept is geen artikel: je leest het niet van begin tot eind, je volgt het, met je handen bezig, op zoek naar de regel waar je gebleven was. Dat is wat deze sectie geeft, en daarom bewijst ze haar nut op de dag dat er twee mensen meer aan tafel zitten dan voorzien.

• 
  Jij levert het recept, de opmaak volgt vanzelf
• 
  Zout en peper worden niet met zes vermenigvuldigd
• 
  Geen hoofdrekenen meer om de hoeveelheden te verdubbelen